|
|
13.11.2009 04:36:00 / trella
Ég hef ekkert getað setið við tölvuna síðustu vikur. Fyrst fékk ég flensu svo var ég svo óheppin( story of my life) að hósta um leið og ég fékk krampa i vöðva og fann hvernig það skeði eitthvað VONT og er búnin að eiga í þvi síðan. Ég fór til doksa og var send í myndartöku og þá kom í ljós að ribein nr. 7 er skemmt síðan ég fékk krabban í það í fyrra svo ég er extra viðkæm á þessu svæði. Annars fæ ég mjög oft krampa í vöðva, allstaðar. Þarf að æfa mig að gapa í nokkra daga áður en ég fer til tansa svo ég fái ekki krampa í hálsin og kjálkan á meðan ég er hjá honum. Málið er að þó það sjáist ekki á manni þá borða ég of lítið og ekki nægilega fjölbreytt svo ég hef grun um að mig vanti stundum kalk og magesíum. Þær ætla að ath. það í næstu blóðprufu. Ég veit þetta með kalkið og það er líka vegna þess að ég fæ alltaf reglulega beynalyf sem tekur kalk frá blóðinu og setur í beynin og svo eins og ég sagði áður þá er það líka fæðið svo nú verður farið að éta mat með miklu kalki og magensíum. Og reynt að hreifa sig meira. Ég á tíma hjá sjúkraþjálfara í lok mán. Ég á líka að fara í MR núna 20 nóv. út af fyrirætlaðri ferð til Stokkhólms. Ég er að vona að æxlið í heilanum vaxi það hægt að við getum frestað ferðini framm í jan. Við erum að flytja 1 des. og Valdís og co. líka. Við í tveggja herb, og þau í sex herb. Að vísu ekki langt en samt. Og ég hefði viljað vera búin að koma bakinu í betra lag áður en ég færi. Ég man nefnilega mjög vel hvernig meðferðin var síðast. Að vísu segir Valdís að ég sé ekki eins stirð núna og þá og svo er ég ekki með stera núna og þar af leiðandi ekki þrútin.Svo ef doksarnir vilja að ég fari fyrr þá geri ég það auðvita. Það er lífsspursmál fyrir mig. Ég fékk svínaflensusprautuna á þriðjudagin og fann ekkert fyrir því og var svo í meðferð í gær. Bubba systir fór með mér og var það mjög fýnt. Karlin fékk flensu og var næstum þegjandi hás en er að hressast en ég vildi ekki hafa hann með innan um alla sjúklingana. Valdís og co komu svo hingað og borðuðum við saman, þegar þau fóru lagðist ég upp í rúm og ætlaði að horfa á þátt kl. níu en ég var örugglega sofnuð fyrir átta og svaf til fimm. Og er núna eldspræk og þetta er fyrsti morgunin sem ég er næstum verkjalaus í bakinu. Svo það er notða tækifærið til að væla svolítið á netinu. En ætla að vera mjög skynsom ( sem er ekki oft) og sitja ekki of lengi.  Ég var að frétta í gær að fólk sem kemur frá einu norðurlandinu (ekki íslandi) verður að borga 3-4 mánuði í tryggingu ef það ætlar að fá leigt hér því það hafa verið brögð að því að þeir hafi fengið leigt hér og svo látið sig hverfa frá öllu saman í skuld og ekki nóg með það heldur hreinsað út úr íbúðonum öll tæki og tól.íbúðirnar eru leigðar með ískáp,frystir og auðvita eldavél og stundum uppþvottavél og fl. Sem betur fer eru ekki svona íslendigar hér. Jæja læt þetta duga í bili. Hafði það sem best. Ykkar Helga
»
15.06.2009 22:45:09 / trella
 Ég fæddist feit. Eða varð það alla vega fljótlega og var feit sem barn ( og alltaf). Þá voru ekki til feit börn á Íslandi. Og ekki voru það hamborgararnir, pizzurnar, kókið og nammið. Þvi mikið af því var ekki til og pottþétt ekki til peningar fyrir svoleiðis. Af því að ég var svo stór og mikil, þá fékk ég alltaf að heira – Þú átt nú ekki að vera að væla svona stór stelpa. Þú átt nú að hafa vit á þessu eða Þú átt nú að hafa vit fyrir hinum. Þó þau hin væru kanski jafn gömul mér. Þetta þótti mér alltaf ferlega óréttlátt og var alltaf ósátt við þetta. Og svona var þetta líka á unglyngsáronum. Og svona er það í dag. Ég er kanski spurð. – Hvernig hefur þú það? Og ég svara jú sæmilega, var nú að ljúka geyslameðferð, eða að koma úr heilaaðgerð , er í lyfjameðferð, eða ég var að ljúka langri meðferð. Ég er varla búin að ljúka setninguni þá getur komið.- Já þú ert nú alltaf svo dugleg og lætur ekkert býta á þig. Eða eitthvað annað í svipuðum dúr. Og þá er bara málið afgreytt. Og það fer í mínar fýnustu. Þá á maður ekki að tala um það meir og ef maður gerir það fær maður samviskubit yfir að íþyngja fólki með sínum vandamálum. Ég er svo heppin að lífið hefur kennt manni ýmislegt. Það hefur t.d hert mann. En það er ekki þar með sagt að það sé auðveldara fyrir mig en aðra að standa í þessum veikindum. Það er ekki alltaf auðvelt að skilja áhyggjurnar, þreytuna, pirringin, verkina og vanlíðan , og viðbættum fjárhags áhyggjum eftir á koddanum og brosa framan í heimin. Auðvita reyni ég að takast á við þetta allt með æðruleysinu. Ég hef ekkert val. Líf mitt getur oltið á því. Það er ekkert gaman að vera alltaf eins og ég lísti hér á undan. Vera ekki orðin fimmtug með göngugrind. Gerta ekki tekið þátt í lífinu eins og aðrir. Þurfa að plana smá ferð með fyrirvara og þá aðalega andlega. Þegar ég er ekki í meðferð þarf ég tvo tíma til að hvetja mig í sturtu eða til að klæða mig til að fara út í búð. Þegar ég er í meðferð tekur það miklu lengir tíma. Geta ekki borðað þegar maður er búin að finna liktina af matnum eða finna eitthvað einkennilegt bragð af öllu. Þurfa að draga sig upp sitgana, blása eins og búrhvalur eftir smá göngu. Já fýla sig almment eins og níræða. Geta ekki ákveðið á miðvikudegi hvort ég ætli að vera með í að grilla á laugardagin. Geta ekki farið út vegna þess að magin er í ólagi. Vera með hnút í maganum yfir því hvort magin haldi sér á leið í strætó,hvort maður meiki það á næsta wc. Það var ekki alveg svona sem ég hafði ætlað mér að eiða svokölluðu ,Bestu árum æfinar, í. En þetta er minn verukeiki í dag og ég verð bara að lifa með hann. Ég er auðvita mjög stolt yfir því að geta verið sterk og dugleg. Og ég er auðvita mjög ánægð þegar mér er hrósað fyrir það. Það lyftir manni mikið upp. Og ég tek á móti öllu svoleiðs með opnum örmum, og er mörgum mjög þakklát fyrir, og vanmet það ekki. En það er ekki sama hvernig það er gert. Málið er líka það að vegna þess að ég reyni að vera duglega þá á ég alltaf að vera það og helst ekki að kvarta neitt. Og þetta er alltstaðar svona í umhverfinu. Jafnvel ef maður liggur á sjúkrahúsi. Ef maður er duglegur að bjarga sér með smá þá á maður alltaf að vera það og bara hennt í mann brauðmolum. Ég get vel skilið að sumum þyki erfitt að vita hvernig það á að koma framm við fólk í minni aðstöðu, en ég vill meina að það egi bara að koma framm við mann eins og venjulega og koma framm við mann eins og aðra. Ef ég er leið þá er ég leið. Ef ég er pirruð þá er ég pirruð ef ég er í góðu skapi þá er ég í góðu skapi. Eins og bara allir aðrir. Og ég er kanski líka sterk og dugleg í þessum veikindum mínum en ég er það ekki alltaf og langar ekki alltaf til að vera það. Ég er í raun ekki rassgat dugleg. Ég er engin hetja ( þið megið samt alveg halda áfram að segja það) allt sem ég geri er bara gert til að halda mér lifandi. Það er eina ástæðan. Auðvita á ég margar góðar stundir annars væri þetta ekki þess virði. Og þó ég eitthvað pirruð núna þá gengur það yfir mjög fljótlega. Því þó að ég hafi ekki fengið fegurðina í vöggugjöf þá fékk ég góða skapið. Læt þetta duga núna Ykkar Helga
»
Síður: 1 2 3 ... 26
|
Heimsóknir
Í dag: 22 Alls: 115136
|