Ég fæddist feit. Eða varð það alla vega fljótlega og var feit sem barn ( og alltaf). Þá voru ekki til feit börn á Íslandi. Og ekki voru það hamborgararnir, pizzurnar, kókið og nammið. Þvi mikið af því var ekki til og pottþétt ekki til peningar fyrir svoleiðis. Af því að ég var svo stór og mikil, þá fékk ég alltaf að heira – Þú átt nú ekki að vera að væla svona stór stelpa. Þú átt nú að hafa vit á þessu eða Þú átt nú að hafa vit fyrir hinum. Þó þau hin væru kanski jafn gömul mér. Þetta þótti mér alltaf ferlega óréttlátt og var alltaf ósátt við þetta. Og svona var þetta líka  á unglyngsáronum.  Og svona er það í dag. Ég er kanski spurð. – Hvernig hefur þú það? Og ég svara jú sæmilega, var nú að ljúka geyslameðferð, eða að koma úr heilaaðgerð , er í lyfjameðferð, eða ég var að ljúka langri meðferð. Ég er varla búin að ljúka setninguni þá getur komið.- Já þú ert nú alltaf svo dugleg og lætur ekkert býta á þig.    Eða eitthvað annað í svipuðum dúr. Og þá er bara málið afgreytt. Og það fer í mínar fýnustu. Þá á maður ekki að tala um það meir og ef maður gerir það fær maður samviskubit yfir að íþyngja fólki með sínum vandamálum.  Ég er svo heppin að lífið hefur kennt manni ýmislegt. Það hefur t.d hert mann. En það er ekki þar með sagt að það sé auðveldara fyrir mig en aðra að standa í þessum veikindum. Það er ekki alltaf auðvelt að skilja áhyggjurnar, þreytuna, pirringin, verkina og vanlíðan , og viðbættum fjárhags áhyggjum eftir á koddanum og brosa framan í heimin. Auðvita reyni ég að takast á við þetta allt með æðruleysinu. Ég hef ekkert val. Líf mitt getur oltið á því. Það er ekkert gaman að vera alltaf eins og ég lísti hér á undan.  Vera ekki orðin fimmtug með göngugrind. Gerta ekki tekið þátt í lífinu eins og aðrir. Þurfa að plana smá ferð með fyrirvara og þá aðalega andlega. Þegar ég er ekki í meðferð þarf ég tvo tíma til að hvetja mig í sturtu eða til að klæða mig til að fara út í búð. Þegar ég er í meðferð tekur það miklu lengir tíma. Geta ekki borðað þegar maður er búin að finna liktina af matnum eða finna eitthvað einkennilegt bragð af öllu. Þurfa að draga sig upp sitgana, blása eins og búrhvalur eftir smá göngu. Já fýla sig almment eins og níræða. Geta ekki ákveðið á miðvikudegi hvort ég ætli að  vera með í að grilla á laugardagin. Geta ekki farið út vegna þess að magin er í ólagi. Vera með hnút í maganum yfir því hvort magin haldi sér á leið í strætó,hvort maður meiki það á næsta wc.  Það var ekki alveg svona sem ég hafði ætlað mér að eiða svokölluðu ,Bestu árum æfinar, í. En þetta er minn verukeiki í dag og ég verð bara að lifa með hann.  Ég er auðvita mjög stolt yfir því að geta verið sterk og dugleg. Og ég er auðvita mjög ánægð þegar mér er hrósað fyrir það. Það lyftir manni mikið upp. Og ég tek á móti öllu svoleiðs með opnum örmum, og er mörgum mjög þakklát fyrir, og vanmet það ekki. En það er ekki sama hvernig það er gert. Málið er líka það að vegna þess að ég reyni að vera duglega þá á ég alltaf að vera það og helst ekki að kvarta neitt. Og þetta er alltstaðar svona í umhverfinu. Jafnvel ef maður liggur á sjúkrahúsi. Ef maður er duglegur að bjarga sér með smá þá á maður alltaf að vera það og bara hennt í mann brauðmolum. Ég get vel skilið að sumum þyki erfitt að vita hvernig það á að koma framm við fólk í minni aðstöðu, en ég vill meina að það egi bara að koma framm við mann eins og venjulega og koma framm við mann eins og aðra. Ef ég er leið þá er ég leið. Ef ég er pirruð þá er ég pirruð ef ég er í góðu skapi þá er ég í góðu skapi. Eins og bara allir aðrir. Og ég er kanski líka sterk og dugleg í þessum veikindum mínum en ég er það ekki alltaf og langar ekki alltaf til að vera það. Ég er í raun ekki rassgat dugleg. Ég er engin hetja ( þið megið samt alveg halda áfram að segja það) allt sem ég geri  er bara gert til að halda mér lifandi. Það er eina ástæðan. Auðvita á ég margar góðar stundir annars væri þetta ekki þess virði. Og þó ég eitthvað pirruð núna þá gengur það yfir mjög fljótlega. Því þó að ég hafi ekki fengið fegurðina í vöggugjöf þá fékk ég góða skapið.
Læt þetta duga núna
Ykkar Helga